ظل یزدانش نمی خواندندی ابنای زمان

معتبر از ذات او بنگر سریر و گاه را

کی به ایوان رفیعش دست کیوان می رسد

تا نبوسد پای کمتر حاجب درگاه را

گر به او یزدان نمی دادی دل آگاه را

تا فروغی چشمش از نور الهی روشن است

کی رها سازد ز کف دامان ظل الله را