برداشتند از سر شاهان کلاه را

شاهنشهی که حاجب دولت سرای او

بر خسروان گشوده در بارگاه را

فرماندهی که لشکر کشورگشای او

شاهی که از سعادت پای مبارکش

بر چشم خود فرشته کشد خاک راه را

سروی است قد شاه که در بوستان سحاب