گر گریزد عاشق از زاهد عجب نبود، که نیست

می خورم در آشنایی حسرت بیگانه را

چشم از آن چشم فسونگر بستن از نامردمیست

واعظ کوته نظر کوته کن این افسانه را

الفتی با یکدگر دیوانه و فرزانه را

کاش می آمد شبی آن شمع در کاشانه ام

تا بسوزانم ز غیرت شمع هر کاشانه را