شادمان مرغی که گوید ترک آب و دانه را

کاش می آمد شبی آن شمع در کاشانه ام

تا بسوزانم ز غیرت شمع هر کاشانه را

نیم جو شادی در آب و دانه صیاد نیست

تا درون آمد غمش، از سینه بیرون شد نفس

نازم این مهمان که بیرون کرد صاحبخانه را

در اشکم را عجب نبود اگر لعلش خرید