بس که دارد نسبتی با گردش چشمان دوست

نازم این مهمان که بیرون کرد صاحبخانه را

در اشکم را عجب نبود اگر لعلش خرید

جوهری داند بهای گوهر یکدانه را

زان فروغی دوست دارد گردش پیمانه را