که نا امید کند هر امید گاهی را

ز خسروان ملاحت کجا روا باشد

که در پناه نگیرند بی پناهی را

به راه عشق به حدی است ناامیدی من

چگونه لاف محبت زند نظر بازی

کز آب دیده نشسته ست خاک راهی را

بزیر خون محبان که در شریعت عشق