تا مدعی خموش نشیند ز پندما

از چشم روزگار ستانیم داد خویش

گر دانه های خاک تو گردد سپند ما

بگشا به خنده غنچه میگون خویش را

ما را پسند کرده فروغی ز بهر جود

تا شد پسند خاطر مشکل پسند ما