به چه امید توان هر سحر از جا بر خاست

هر گه که آن خسرو زرین کمر از جا برخاست

آسمان گفت که قرص قمر از جا بر خاست

گر بساط می و معشوق نباشد به میان

مگر آن سرو خرامنده به رفتار آمد

که بسی دیده حسرت نگر از جا برخاست

چشم مخمور وی از مستی می شد هشیار