هر چه کشتم به زمین نیشکر از جا بر خاست

حرفی از مرهم یاقوت لبش می گفتم

یک جهان خسته خونین جگر از جا بر خاست

با خیال لب شیرین شکر گفتارش

آن قدر خون مرا ریخت صف مژگانش

که به خون خواهی من چشم تر از جا بر خاست

همسری خواستم از بهر سهی قامت دوست