که مو به موی تو در علم غمزه استاد است

به هر غمی که رسد از تو خاطرم شاد است

که بنده تو ز بند کدورت آزاد است

چگونه پیش تو ناید پری به شاگردی

ز سیل حادثه غم نیست میگساران را

که آستانه می خانه سخت بنیاد است

غم زمانه مرا سخت در میانه گرفت