دلی که هیچ فسونگر نکرد تسخیرش

که آستانه می خانه سخت بنیاد است

غم زمانه مرا سخت در میانه گرفت

بیا فدای تو ساقی که وقت امداد است

کنون مسخر افسون آن پری زاد است

هوای سور بلندی فتاده بر سر من

که سایه اش به سر هیچکس نیفتاده است