هر گرفتار که در بند تو می نالد زار

پس چرا دیده من از همه بیدارتر است

طوطی ار پسته خندان تو بیند گوید

که ز تنگ شکر این پسته شکربارتر است

می برد حسرت صیدی که گرفتارتر است

به هوای تو عزیزان همه خوارند، اما

گل به سودای رخت از همه کس خوارتر است