قدم به کوچه دیوانگی بزن چندی

پیام باد بهار از وصال جانان است

بیار باده که هنگام مستی جان است

که عقل بر سر بازار عشق حیران است

وجود آدمی از عشق می رسد به کمال

گر این کمال نیابی، کمال نقصان است