خواهی اگر وصل یار از غم هجران منال

پیشه اهل نظر دیدن و جان دادن است

چون به لبش می رسی جان بده و دم مزن

نرخ چنین گوهری نقد روان دادن است

ز آن که وصول بهار تن به خزان دادن است

چشم وی آراسته ابروی پیوسته را

زان که تقاضای ترک زیب کمان دادن است