هر که به ناچار کرد از سر کویت سفر

مشغله زلف تو بستن و واکردن است

خرمی صحن باغ با تو خرامیدن است

فرخی صبح عید با تو صفا کردن است

منزلش اول قدم رو به قفا کردن است

چون نکند چشم تو چاره دلخستگان

زان که قرار طبیب خسته دوا کردن است