من و اشکی که در مکنون است

تو و رویی که لمعه نور است

من و چشمی که چشمه خون است

تو و زلفی که عنبر ساراست

من و خون دلی که مقسوم است

تو و لعل لبی که میگون است

من ندانم غم فروغی چیست