در سیم سفید تو عجب سنگ سیاهی است

در سینه دلت مایل هر شعله آهی است

جان از سر میدان تو بیرون نتوان برد

کز صف زده مژگان تو هر گونه سپاهی است

یک باره نشاید ز کسی چشم بپوشی