هر که به سوداگری رفت به بازار عشق

آن که لب شاهدش مساله فرمای اوست

آن بت طناز را خلوت دل منزل است

خواجه به دیر و حرم بیهده جویای اوست

مایه سود جهان در سر سودای اوست

حلقه دیوانگان سلسله را طالبند

تا سر زنجیرشان زلف چلیپای اوست