از پی شام سیاهم سحری پیدا نیست

آن قدر در خم گیسوی تو دل پنهان است

کز دل گمشده ما اثری پیدا نیست

تا خط سبز تو از طرف بناگوش دمید

صبر من با لب شیرین تو ز اندازه گذشت

تنگ شد حوصله تنگ شکری پیدا نیست

بر سر کوی تو از حال دل آگاه نیم