در چمن طایر بی بال و پری پیدا نیست

صبر من با لب شیرین تو ز اندازه گذشت

تنگ شد حوصله تنگ شکری پیدا نیست

بر سر کوی تو از حال دل آگاه نیم

عجبی نیست که سر خیل نظر بازانم

کز تو در خیل بتان خوب تری پیدا نیست

مگر آه تو فروغی ره افلاک گرفت