هیچ در گوشم از آواز حزین خوش تر نیست

خنده کن که زخم دل خونین مرا

مرهم از خنده لعل نمکین خوش تر نیست

تا بناگوش تو زد راه دل محزون را

گر در آخر نفسم هم نفسی خواهی کرد

نفسی از نفس بازپسین خوش تر نیست

هر کجا می روم از گوشه چشم سیهت