سپه سوی پوزش نهادند روی

مرایار یزدان و ایران سپاه

نخواهم که رومی بود نیک خواه

چو آشفته شد شاه زان گفت و گوی

که ما سربسر بنده قیصریم

زمین جز به فرمان او نسپریم

بکوشیم و چون اسپ گردد تباه