مژه را بهر چه صف در صف جا بر جا داشت

گر نه آن ترک سیه چشم سر یغما داشت

تلخ کامی مرا دید و ترش روی نشست

آن که صد تنگ شکر در لب شکرخا داشت

جانم آمد به لب از حسرت شیرین دهنی