تیغ بر گردن عشاق چه منت ها داشت

دل دیوانه از آن کوی به حسرت می رفت

ولی از سنبل او سلسله ها برپا داشت

وقت کشتن نظری جانب قاتل کردند

کاش بر حسن خود آن ماه نظر بگشاید

تا بداند که چرا عشق مرا شیدا داشت

دوش از وجد فروغی به کلیسا می گفت