دوش با سرو حدیث غم خود می گفتم

مهره مهر تو در حقه دل منزل داشت

من همین از نظر افتاده چشمت بودم

ور نه صد مساله با مردم صاحب دل داشت

کاو هم از قد تو خون در دل و پا در گل داشت

خون بهای دلم از چشم تو نتوانم خواست

که به یک غمزه دو صد غرقه به خون بسمل داشت