چه نگه بود که دل از کف عشاق ربود

تا خبردار شدم کار دل از کار گذشت

با وجودی که نه شب دیده ام او را و نه روز

شب و روزم همه در حسرت دیدار گذشت

چه بلا بود که بر مردم هشیار گذشت

گر صفای می ناب و رخ ساقی این است

کس نیارد ز در خانه خمار گذشت