سحر چو می شد از آن کو به ناله بر می گشت

دلم به کوی تو هر شام تا سحر می گشت

پس از مجاهده چون همدم تو می گشتم

دل از مشاهده مدهوش و بی خبر می گشت

به آرزوی تو یک قوم کو به کو می رفت