مژه و ابروی او دیدم و با دل گفتم

باده خور باده که در خواب گران باید رفت

می ز مینا به قدح ریز و ز عشرت مگذر

که به حسرت ز جهان گذران باید رفت

که به جان از پی آن تیر و کمان باید رفت

جوی خون از مژه ام کرده روان دل یعنی

که به جولان گه آن سرو روان باید رفت