از غم روی تو بی صبر و سکون باید رفت

که به جان از پی آن تیر و کمان باید رفت

جوی خون از مژه ام کرده روان دل یعنی

که به جولان گه آن سرو روان باید رفت

وز سر کوی تو بی نام و نشان باید رفت

گر به حسرت ندهم جان گرامی چه کنم

کز سر راه تو حسرت نگران باید رفت