شد ناصردین کز دل دور فلکش گوید

ترسم نرسد دستم بر چاک گریبانت

آهی که دل تنگم از سینه کشد امشب

آه ار بکشد فردا در حضرت سلطانت

ای ثابت و سیارم، آماده قربانت

تا چند فروغی را حیرت زده می خواهی

ای ماه فروغ افکن مات رخ رخشانت