دردا که بر لب آید جانم ز تشنه کامی

ای آب زندگانی یک نکته از دهانت

تا چند رحمتی نیست بر حال تشنگانت

وآب حیات دارد لعل گهرفشانت

با من مکن مدارا اکنون که در محبت

شد رازم آشکارا از غفره نهانت