وی سرو چمن پا به گل از سرو چمانت

ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت

خرسند شکاری که نشینی به کمینش

قربان خدنگی که رها شد ز کمانت

تا آینه از خوبی خود با خبرت کرد