نامه گر سوخت ز تحریر فروغی نه عجب

می خورم حسرت مرغی که در این دام افتاد

میگساری که لب و چشم تو بیند، داند

که چرا از نظرم شکر و بادام افتاد

که ز تفسیر غمت شعله در اقلام افتاد