گردید امید دلم از ذوق فراموش

از یک نگهش دل به بلایی سیه افتاد

من بنده آن خواجه که با مژده عفوش

هر بنده که بر خواست به فکر گنه افتاد

هرگه که مرا دیده به امیدگه افتاد

صد بار دل افتاد در آن چاه زنخدان

یک بار اگر یوسف کنعان به چه افتاد