آنجا که فروغ مه من یافت فروغی

چندان بدویدیم که از سر کله افتاد

ز امید نگاهی که به حالش نفکندی

دردا که مریض تو به حال تبه افتاد

خورشید فروغی است که بر خاک ره افتاد