که عقده بر دل از آن جعد مشکسا دارد

مرا دلی است که از درد عشق رنجور است

ترا لبی است که سرمایه شفا دارد

یکی ز جمع پراکندگان عشق منم

یکی ز خیل ستم پیشگان حسن تویی

که نامرادی عشاق را روا دارد

به راه عشق بنازم دل فروغی را