دهان تنگ تو تا آمد از عدم به وجود

وگر نه دیر و حرم هر دو یک صنم دارد

جهان ز جنبش مژگان گرفته ای آری

جهان بگیرد شاهی که این حشم دارد

وجود تنگ دلان حسرت عدم دارد

مگر ز چشم تو دم به گلستان نرگس

که از خمار سحر حالتی دژم دارد