یک خاطر آشفته نشد جمع فروغی

ما را نتوان زان مه بی مهر جدا کرد

خود را همه حال فراموش نمودم

تا پیر مغان آگهم از سر خدا کرد

تا باد صبا شانه بر آن زلف دوتا کرد