هم لب خشک به آب مژه تر خواهم کرد

زان لب تنگ شکربار سخن خواهم گفت

همه شهر پر از تنگ شکر خواهم کرد

هم ز خاک در او سوی سفر خواهم رفت

خون دل در غم یاقوت لبش خواهم ریخت

دیده را غرقه به خون آب جگر خواهم کرد

آخر از دست غمش چاک به دل خواهم زد