گر پیر باده خواران گیرد ز لطف دستم

چندی به سر توان زد عمری دعا توان کرد

گر جذبه محبت آتش به دل فروزد

برگ هوس توان سوخت ترک هوا توان کرد

هر سو به کام خاطر عیشی به پا توان کرد

گر جرعه ای بریزد بر خاک لعل ساقی

خاک سبوکشان را آب بقا توان کرد