چندان که در خرابه من جغد خانه کرد

تا چشمم اوفتاد به شاهین زلف تو

عنقای عشق بر سر من آشیانه کرد

سیل غمت فتاد به فکر خرابی ام

در ناف آهوان ختا نافه گشت خون

تا جعد مشک بوی تو را باد شانه کرد

هر سر خبر ز سر محبت کجا شود