الا سری که سجده آن آستانه کرد

در ناف آهوان ختا نافه گشت خون

تا جعد مشک بوی تو را باد شانه کرد

هر سر خبر ز سر محبت کجا شود

تنها من اسیر خط و خال او شدم

بس مرغ دل که صید بدین دام و دانه کرد

تیغ ستم کشیده به سر وقت من رسید