تیغ ستم کشیده به سر وقت من رسید

الا سری که سجده آن آستانه کرد

تنها من اسیر خط و خال او شدم

بس مرغ دل که صید بدین دام و دانه کرد

الحق که در حقم کرم بی کرانه کرد

گفتم مگر ز باده به دامن نشانمش

برخاست از میانه و مستی بهانه کرد