گفتم مگر ز باده به دامن نشانمش

بس مرغ دل که صید بدین دام و دانه کرد

تیغ ستم کشیده به سر وقت من رسید

الحق که در حقم کرم بی کرانه کرد

برخاست از میانه و مستی بهانه کرد

منت خدای را که شراب صبوحی ام

فارغ ز ورد صبح و دعای شبانه کرد