برخاست از میانه و مستی بهانه کرد

تیغ ستم کشیده به سر وقت من رسید

الحق که در حقم کرم بی کرانه کرد

گفتم مگر ز باده به دامن نشانمش

منت خدای را که شراب صبوحی ام

فارغ ز ورد صبح و دعای شبانه کرد

بی مهری از تو دید فروغی ولی مدام