بی مهری از تو دید فروغی ولی مدام

برخاست از میانه و مستی بهانه کرد

منت خدای را که شراب صبوحی ام

فارغ ز ورد صبح و دعای شبانه کرد

فریاد از آسمان و فغان از زمانه کرد