یا طوطئی کو بال و پر در شکرستان پرورد

آن خسرو شیرین دهن خندد به آب چشم من

چون ابر گرید در چمن گل های خندان پرورد

خط بر لب نوشش نگر چون مور بر تنگ شکر

گیسوی چون زنار او، آرایش رخسار او

یک شمه است از کار او کفری که ایمان پرورد

دارم به شاهی دسترس، کاو منبع فیض است و بس