آشیان دل یک سلسله را بر هم زد

تا صبا شانه بر آن سنبل خم در خم زد

بود از زلف پریشان توام خاطر جمع

فتنه عشق چو گیسوی تواش بر هم زد

تابش حسن تو در کعبه و بت خانه فتاد