که به دل داغ تو را در عوض مرهم زد

گر نه از مردن عشاق پریشان حال است

پس چرا زلف تو صد حلقه درین ماتم زد

حال دل سوخته عشق کسی می داند

اگر آن خال سیه رهزن من شد شاید

زان که شیطان به همین دانه ره آدم زد

چشم بد دور که آن صف زده مژگان دراز