چشم بد دور که آن صف زده مژگان دراز

که به دل داغ تو را در عوض مرهم زد

اگر آن خال سیه رهزن من شد شاید

زان که شیطان به همین دانه ره آدم زد

خنجری بر دل صد پاره ما محکم زد

خجلت عشق به حدی است که در مجلس دوست

آستین هم نتوان بر مژه پرنم زد